Uzağa Bakınca

Yıl: 1997–1998 civarı) O dönem Haluk Levent’e aşığım diyebilirim… Hâlâ da severim kendisini, hâlâ hayranlık duyarım. 😍 Belediyenin düzenlediği bir konserde sahneye Haluk Levent çıkacak. Görevli fotoğrafçı bir arkadaşım sahnede çekim ekibinde. Ben tribündeyim; yanımda kız kardeşim ve kız arkadaşım. Tam o sırada arkadaşım sahneden bana işaret ediyor: “Gel, sahneye çıkartacağım seni! Haluk’la fotoğraf!” Gençlik bu ya… Hiç düşünmeden demirlerden atladım! Şimdi olsa dizlerim, belim ve mantığım birlikte “sakın!” diye bağırır 😄 Ama o zamanlar kalp önde, akıl arkada yürüyorduk… Sahneye vardığımda… Haluk yok! Kafamı kaldırıyorum — meğer Haluk benim indiğim tribüne geçmiş! Ve ne görüyorum? Haluk, kız kardeşimle ve kız arkadaşıma serenat yapıyor. Ben sahnedeyim, ama sahne çoktan başkalarına dönmüş. Bizim belediyedeki fotoğrafçı arkadaş da tam o anda onların fotoğrafını çekiyor. Ben? Kare dışı. Fotoğraf yok. Anı yok. Sahneye çıkmadan biten bir konser benim için. Yukarı tekrar çıkamadan ışıklar k...

​ Bazı eşyaların pasaportu yoktur. Ama yine de dünyayı gezerler. Benim kırmızı beyaz puantiyeli şemsiyem gibi. Bir arkadaşım var. Adı Gero. Onu nasıl tanıdığımı anlatmayacağım. Bazı hikâyeler insanın cebinde kalmalı. Ama bir gün İstanbul’a geldiğini söyleyebilirim. O gün hava yağmurluydu. Hem de rüzgârlı… İstanbul’un bazen şemsiyeleri ters çeviren rüzgârlarından. Gero o günlerde saç ektirmişti. Doktorların verdiği en önemli tavsiye belliydi: Başını koru. Ama rüzgâr doktor tavsiyelerini pek dinlemez. Bir anda esti ve onun şemsiyesi rüzgârda ters döndü. Kullanılacak gibi değildi artık. Ben de çantamdan kendi şemsiyemi çıkardım. Kırmızı beyaz puantiyeli olan. “Al bunu kullan,” dedim. O gün İstanbul sokaklarında o şemsiye onun başını korudu. Ertesi gün yağmur dinmişti. Ama Gero o gün İtalya’ya döndü. Ben de şemsiyeyi geri alma fırsatı bulamadım. Böylece benim kırmızı puantiyeli şemsiyem onunla birlikte Bologna’ya gitti. Şimdi düşününce fark ediyorum ki benim şemsiyem şu anda  Bologna’d...