Uzağa Bakınca

✍️   Bir emeklinin doğaya borcunu azaltma serüveni 🌬️  İlk Nefes Değil Ama… İlk nefesimi aldığım günü hatırlamıyorum ama belli ki dünya benim aldığım nefeslerle biraz yorulmuş. Geçenlerde merak ettim, karbon ayak izimi ölçtüm: 8.2 ton CO₂  😶 Yani Türkiye ortalamasının neredeyse iki katı! Ama hemen moral bozmaya gerek yok… Çünkü artık doğaya da, kendime de daha hafif dokunmak istiyorum. ⸻ 🌍  Peki Karbon Ayak İzi Ne? Kısaca: Yediğin, içtiğin, giydiğin, gezdiğin, hatta açıp baktığın her şeyin atmosfere bir etkisi var. Bu etki sera gazı olarak geri dönüyor. İşte buna karbon ayak izi deniyor. Doğaya bıraktığımız dijital parmak izimiz gibi… ama biraz daha ağır. ⸻ ✈️  Nerede Coşturmuşum? • Uçtum! Güney Afrika’ya gidiş-dönüş yolculuğum 3 ton karbon salımı yapmış. • Alışveriş yaptım. Hem de fazlasını. Ev eşyası, kıyafet, birkaç “indirim kaçmaz” fırsatı derken… • Online siparişler: Ayda birkaç kez tıklıyorum, geliyor. O da etki ediyor tabii. ⸻ 🍃  Nerede Hafifl...

✍️Emeklilik Günlükleri’nden Emeklilik denince herkesin aklına başka bir şey gelir: Kimi sabah yürüyüşlerini, kimi torunlarla geçen vakti, kimi de dünya turunu hayal eder. Benim hayalimse çok daha sadeydi: Gün içinde bir yerde kahvemi alıp oturmak… Yanımda biri olsa, şöyle laf lafı açsa… Eh, bir de güneş varsa, tadından yenmez. Ve bir gün oldu. Yeni hayatımın kahve arkadaşı, bir pencere uzağıma taşındı. Komşum evden pek çıkmaz. Ayağında platin var, bir de evde hastası… Günlerinin çoğu ya balkonda ya mutfakta geçiyor. Hayatı sanki iki küçük alana sıkışmış gibi. Ama sohbeti? İçimizi ısıtan cinsten. Camdan cama kahvelerimizi yudumluyoruz. O sigarasını içerken, ben filtre kahvemi karıştırıyorum. Aynı anda pencereler açılıyor, aynı anda göz göze geliyoruz. Kelimeler bazen havada süzülüyor, bazen fincanlarımızda köpürüyor. Ne büyük bir lüksmüş meğer… Zamansız, hesapsız, sıcak bir sohbet. Bir gün şöyle dedi bana: “Keşke bu apartmanda bir asansör olsaydı. Belki o zaman hayatım da biraz hafifler...

 ✍️ R’siz ama Renkli Bir Hayat İlk çocukluk yıllarımdan beri bu böyle. Eksiklik mi? Kimine göre evet, bana göre… hayatın bir rengi. Satranç oynarken “satyanç” dediğim için alay edildi. “Satranç demeyi öğren sonra gel!” dedi biri… Sonra yendim onu. 😎 İsmimi yanlış anlayanlar oldu. “Arzu” dedim, “Aysu mu?” diye sordular. 🙄 “Arı” dedim, “Ayı mı?” diye cevap verdiler. 😂 İşe başladım. Kekeme diyenler de oldu. Ama sesimi sıcak bulup her konuyu benimle konuşmak isteyenler de… Her insan başka bir yere tutunur, Ben de kelimelere. Küçük Bir Yanlış Anlaşılma: Arı mı, Ayı mı? Bir gün 9 aylık yeğenimle oynuyorduk. Bir kitabı vardı; bir sayfada arı, bir sayfada ayı. “Arıyı göster Elif kızım” dedikçe, ayıyı açıyordu. Çünkü benimle aynıydı. Beni dinleye dinleye o da “ayı” sanmıştı. 💛 Gülümsedim. Çünkü bu bir kusur değil, bir aktarım gibiydi. Eksik Harfler, Fazla Duygular Bugün, R’siz ama renkli bir hayatım var. Hayat illa ki her harfi kusursuz söylemek değil. Bazen bir harf eksik, Ama bir düny...

📌 Bazen insanın başı sadece ağrımaz. Bazen düşünceler sızlar, kalp yorulur, omuzlara görünmeyen yükler biner. ✍️Bugün öyle bir gündü. Evdeki hastalıkların gölgesi, kendi sağlık mücadelelerim ve üst üste biriken hayatın ağırlığı… Her şey bir anda çöktü üstüme. Devam edecek gücüm kalmamış gibiydi. Ve o an, başka bir şey yapmadım. Telefonu bir kenara koydum, konuşmaları susturdum, düşünceleri bile kapattım. Tüm şalterleri kapattım. Sonra sadece… uyudum. Bu uyku öyle sıradan bir uyku değildi. Bir tür teslim oluştu. Dünyadan biraz çekilmek, kendime sarılmak gibiydi. Sanki içimdeki bir ses şöyle dedi: “Biraz bana bırak her şeyi, sen sadece uyu.” Uyandığımda hiçbir sorun mucizevi şekilde çözülmemişti. Ama ben daha hafiftim. Daha net, daha sakin. Ve içimden ilk gelen şey: Bir kahve yapmak oldu. Kahve kokusu yayıldı mutfağa… Küçük bir yeniden doğuş gibiydi. Hayat kaldığı yerden devam etti ama ben artık o ilk baştaki ben değildim. ☕ Bugün şunu öğrendim: Bazen bir fincan kahve, bir saatlik uyku ...