Uzağa Bakınca

​ ✍️ Karavanla İtalya Tüm hazırlıklar tamamlanmıştı. Bavulumu topladım, uçuş belgelerimi aldım, heyecanla yola koyuldum. Uçağım süzülerek Nürnberg Havalimanı’na indi. Herkes bavulunu aldı, salondan çıktı… Ben elimde sadece bavul fişiyle kaldım. Şok içindeydim. Bavulum Almanya’ya gelmemişti. Meğer Fransa’ya uçmuş! Evraklar, tutanaklar derken havalimanından bavulsuz ayrıldım. Ama tatil planım durmuş değildi. Birkaç gün sonra hayallerimin ülkesi İtalya’ya geçecektim. Bavulsuz da olsa! Kuzenimle hızlıca alışveriş yaptık; birkaç kıyafet, biraz ihtiyaç… ve sonra karavanımıza atladık. Evimizi sırtımıza alıp İtalya yollarına koyulduk. Sınırları geçtikçe heyecanım arttı. Ve sonunda… İtalya’daydım. Roma’da Aşk Çeşmesi’ne para attım, Kolezyum’da gladyatör filmindeymiş gibi hissettim. Vatikan’da yaz yağmuruna yakalandım. Verona’da Juliet’in balkonunu gördüm, içimden Shakespeare’e selam gönderdim. Da Vinci Müzesi büyüleyiciydi. Ve o pizzalar… o makarnalar… anlatılmaz, yaşanır!  😋 Karavanla ol...

​ ✍️ 18 Kasım benim için hep özel kaldı. 11 yıl önce, yine bir Salı sabahı, saat tam 14:30’a doğru… Minicik bir kız çocuğu ailemize katıldı. Düğme gibi bir burun, boncuk gibi gözler, gür siyah saçlar… Eve neşe, bize umut, hayata yepyeni bir renk geldi. Ben ona hep “en sevdiğim yeğenim” derim. O da bana hep aynı cevabı verir: “Zaten başka yeğenin yok ki!” Ama bilmez ki, o olsa yine onu severdim. Zaman geçtikçe onunla birlikte büyüdüm sanki. İlk adımlarını, ilk sözcüklerini, ilk defa saçlarını kendi taramasını… Hep bir kenardan izledim, gururla. Her yeni yaş, bana da yeni bir sevme biçimi öğretti. O minicik eller şimdi kitapları çeviriyor, Koca soruları soruyor, Hayata dair büyük hayaller kuruyor. Ve ben hâlâ ilk gülüşünü unutamıyorum. Zaman geçti ama o bakışın sıcaklığı hep aynı. Her yıl biraz daha büyüyorsun ama benim için hâlâ kucağıma ilk geldiğin andasın. Bugün senin doğum günün. 11 yaşındasın artık. Dileğim, hayatın hep içindeki neşeye uygun geçmesi. ...

​   ✍️Vallahi Oldu Bu Da! Üç yıl önce işler yolundaydı. Evim kiradaydı, borcu bitmişti, ben de rahattım. Araba bile gelmişti sonunda — hem de borçsuz. Tam “oh” demeye başlamıştım ki… Hayat başka bir senaryo yazdı. Yıllar önce araba bakmaya çıkmıştım, ama eve bir ev tapusuyla dönmüştüm. Araba alınamadı ama ev alındı. Sonrası mı? 10 yıl boyunca borç ödedim. Dişimi sıktım, sabrettim. Sonunda bitti. O son taksiti yatırınca gerçekten “oh” demiştim. Sonraki beş yıl boyunca da huzurla yaşadım. Kira geliri vardı, kafam rahattı. Derken Hayat “Sürpriz” Dedi Bina eskiydi. Kentsel dönüşüm gündeme geldi. Önce “Tamam, iyi olur” dedim. Ama sonra tablo değişti: Kira kesildi, kira yardımı da yok. Ev gitti… Ve ben kendimi bir anda kendi evimi yeniden satın almak için pazarlık masasında buldum. Evet, yıllar önce borcunu ödeyip sahip olduğum evi… şimdi yeniden almak zorundayım. Üstelik bu kez milyonlarca liralık yeni bir fiyatla. Ve ne yazık ki… daha küçük metrekareyle. ...