Kendi Evimi Yeniden Satın Almak mı?

​ 


✍️Vallahi Oldu Bu Da!


Üç yıl önce işler yolundaydı.

Evim kiradaydı, borcu bitmişti, ben de rahattım.

Araba bile gelmişti sonunda — hem de borçsuz.

Tam “oh” demeye başlamıştım ki…

Hayat başka bir senaryo yazdı.


Yıllar önce araba bakmaya çıkmıştım,

ama eve bir ev tapusuyla dönmüştüm.

Araba alınamadı ama ev alındı.

Sonrası mı?

10 yıl boyunca borç ödedim.

Dişimi sıktım, sabrettim. Sonunda bitti.

O son taksiti yatırınca gerçekten “oh” demiştim.

Sonraki beş yıl boyunca da huzurla yaşadım.

Kira geliri vardı, kafam rahattı.




Derken Hayat “Sürpriz” Dedi


Bina eskiydi.

Kentsel dönüşüm gündeme geldi.

Önce “Tamam, iyi olur” dedim.

Ama sonra tablo değişti:

Kira kesildi, kira yardımı da yok.

Ev gitti…

Ve ben kendimi bir anda kendi evimi yeniden satın almak için pazarlık masasında buldum.


Evet, yıllar önce borcunu ödeyip sahip olduğum evi…

şimdi yeniden almak zorundayım.

Üstelik bu kez milyonlarca liralık yeni bir fiyatla.

Ve ne yazık ki… daha küçük metrekareyle.




Araba Garajda, Ev Müteahhitte


Araba yerli yerinde,

nihayet gelen borçsuz bir detay olarak hayatımda.

Ama ev?

O şu an müteahhidin planlarında.

Yeni fiyatlar, yeni kat planları, yeni belirsizlikler…


Kendi evinizle pazarlık yapmak…

İnsanın içine oturuyor biraz.

Ama hayat bu. Hiç ummadığınız bir yerden “yeniden başlat” diyebiliyor.




Sonuç?


Hayat bazen başa sarıyor.

Ama bu kez ben de daha tecrübeliyim.

Kahvem elimde, yazılarım önümde, azıcık da mizahım var.

Olur da bir gün yine ev sahibi olursam…

O hikâyeyi de yazarım.

Şimdilik sadece şunu diyebiliyorum:

Vallahi oldu bu da.




📝 Not:

Bu yazıdaki durum sadece bana ait değil.

Kentsel dönüşüm sürecinde birçok insan, bir zamanlar kendisine ait olan evi yeniden almak zorunda kaldı.

Ama ben kendi hikâyemi, kendi gözümden anlattım.

Çünkü bazen en kişisel hikâyeler bile en çok paylaşılan duygulara dönüşebiliyor.



💬 Uzağa Bakınca'dan bir kesit daha bitti.

Işıkta, anda ve sevgide kalman dileğiyle...

✨Az ama öz.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Neden “R’siz Ama Renkli”?

Resim
✍️ Bir harfim eksik, ama kelimelerim renkli… Bazı insanlar renkleri boyalarla anlatır, bazıları kelimelerle. Ben kelimeleri seviyorum. Ama bir harfi — evet, “R” harfini — söyleyemiyorum. Küçük bir farklılık gibi görünebilir, ama yıllardır benimle birlikte olan sessiz bir yol arkadaşım oldu. Blogumun adı bu yüzden “R’siz ama renkli.” Çünkü kelimelerimden bir harf eksik olabilir, ama anlatacaklarım eksik değil. Yaşadıklarım, gezip gördüklerim, anılarım ve hislerim fazlasıyla renkli. Bir arkadaşım bu ismi duyduğunda, “R harfi sanki geri vites gibi,” dedi. O an fark ettim: Evet, ben hayatımda geri vites kullanmam. Yolum hep ileri, kalbim hep açık. Bazen yavaş, bazen hızlı… ama daima ileride ve içten bir yerde. Bu blogda, tam da böyle bir dünyayı paylaşacağım: Küçük eksiklerle bile içi dopdolu, sıcak ve gerçek bir dünya. 💬 Uzağa Bakınca'dan bir kesit daha bitti. Işıkta, anda ve sevgide kalman dileğiyle... ✨Az ama öz.
Devamı

Çantamdaki Editör

Resim
“Çantamda ajanda, gözlük, kalem… bir de görünmeyen bir editör var.”   ✍️ Yanlışlarımla yazıyorum, ama hepsi bana ait… Beni tanıyanlar çok iyi bilir… Konuşurken nasıl “R” harfini kullanmıyorsam, yazarken de unuturum, yanlış yazarım. Ama her zaman “R” olmaz; bazen “Z” olur, bazen hiç olmaz. Asla noktalama işareti kullanmam, yazım kurallarına dikkat etmem. Ama bu, duygularımı dile getirmeme engel değil. Çünkü ben teknolojiyi herkes gibi kullanıyorum ama kelimelerim bana ait. Ve artık bir editörüm var. Kendime ait her yazıyı önce ona okuturum. Virgül yanlış yerde mi, kelime fazla mı, cümle devrik mi… O söyler, ben düzeltirim. Bazen de hiç düzeltmem. Çünkü bazı yanlışlar da beni anlatır. Yardım almak zayıflık değil. Ben bazen kelimelerle boğuşurken, bir çift göz yetmez bana. Bir bakış yeter, bir susuş yeter. Ama doğru yerden. Çünkü içimdeki sesi en iyi, içten dinleyenler duyar. Zaten ben en çok, anlatamadıklarımla yoruldum. Artık çantamda bir editör var. Ama satırlar h...
Devamı

Kasalarla Gelen Anılar

✍️ Baharın kokusunda yılların emeği vardı… Bugün hastaneden dönerken yorgundum. Ama kapının önünde tanıdık bir yüz gördüm: Belediye başkanı. Elinde bir saksı fesleğen vardı. Baharın kokusu gibi… eski günlerin kokusu gibi… Gülümsedi. Sohbet ettik. Bana fesleğen verdi, Annem camdan baktı, o da selam verdi. Sonra başkan bana dönüp, gülerek ama ciddiyetle şöyle dedi: “İş bul. Çalış!” İçimden güldüm sadece. Çünkü bilmediği şey şu: Ben artık kelimelerle çalışıyorum. Sessizce, ama içten içe üreterek… O sırada anons başladı. Anonsu yapan ses — yaklaşık 30 yıldır birlikte çalıştığım arkadaşım! Ve sonra… Belediye çalışanları etrafımı sardı. Bana bir saksı değil, kasalarla fesleğen verdiler. O an… Ne kadar çok yıl, ne kadar çok anı biriktiğini hissettim. Fesleğen kokusu sadece baharı değil, emek verdiğim yılları, yan yana çalıştığımız insanları, ve hiç unutulmayacak bir vefayı getirdi. “R’siz ama renkli” dedim yine içimden. Çünkü bazı günler vardır… Ne eksik, ne fazla. Sadece gerçek. Sadece güze...
Devamı