Uzağa Bakınca

  ✍️ Aralık ve Umut  Sizin için ne anlama geliyor bilmiyorum… Ama benim için, biterken bile umut vadeden bir ay Aralık. Yılın sonuna gelmişken, bitişlerin insanı biraz daha dürüst yaptığı bir zaman. Belki de bu yüzden Aralık, bende hep bir gülümseme ihtimali taşır. “Yeni başlangıçlara kucak açar mıyım?” diye sorduran; cevabını hemen vermeyen ama umudu da elden bırakmayan bir ay. Kışın habercisi… Kar yağmasını beklediğim, çoğu zaman beklediğimi alamadığım. Ama hiç kar yapmasa bile, kendinden sonra gelen aylara bu konuda fırsat tanıyan, geniş yürekli bir ay Aralık. Sanki “Ben yapamadım ama Ocak dener” der gibi. Salebin en çok tüketildiği zamanlar. Bozacıların sokaklarda dolaştığı, camdan bakarken içimizi ısıtan seslerin çoğaldığı günler. Soğuğun bahaneye dönüştüğü, durmanın biraz daha meşru olduğu bir ay. Aralık biraz yorgundur. Biraz aceleci. Herkesi toparlanmaya çağırır; takvim yaprakları gibi hızlı ama anlamlıdır. Eksik kalan cümleleri, yarım kalan hayalleri...

 ✍️  Ruhum tembel… Bugün spor yapmadım. Ama bu yazıyı yazdım. Bence bir denge kurulmuş sayılır. Spor yapmayı sevmiyorum. Yorulmak bana göre değil. Ruhum tembel… Ama diyelim ki mahallede yeni bir spor salonu açılsın… Koşa koşa gidip üye olurum. Hem de gitmeyeceğimi bile bile! Bugüne kadar bu şekilde 6 ayrı salona üye oldum. Salon sahiplerinin en sevdiği müşteri tipi: “Gelmeden ödeyen!” Yani ben. Arzu. 👋 Bazen yalnız yazılırım, bazen arkadaşlarımla. Onlar gitmedi, ben de gitmedim. Onlar gitti, ben yine gitmedim. “Beraber başlıyoruz” diye çıkılan yol, çoğu zaman kahveyle bitti. ☕😄 “Belki açık havada yaparım” diyerek kendimi hâlâ avutuyorum. Ama o da güneşten, yoldan, rüzgârdan şikâyetle biter. Artık “üye olanın emeklisiyim” diyelim… O kadar çok spor salonu tecrübem oldu ki, ‘Sporun Yanından Geçenler Kulübü’nün Onursal Başkanı olabilirim! 💬  Uzağa Bakınca'dan bir kesit daha bitti. Işıkta, anda ve sevgide kalman dileğiyle... ✨Az ve öz.