Sporun Yanından Geçenler Kulübü


 ✍️ Ruhum tembel…

Bugün spor yapmadım.

Ama bu yazıyı yazdım.

Bence bir denge kurulmuş sayılır.


Spor yapmayı sevmiyorum.

Yorulmak bana göre değil.

Ruhum tembel…


Ama diyelim ki mahallede yeni bir spor salonu açılsın…

Koşa koşa gidip üye olurum.

Hem de gitmeyeceğimi bile bile!


Bugüne kadar bu şekilde 6 ayrı salona üye oldum.

Salon sahiplerinin en sevdiği müşteri tipi:

“Gelmeden ödeyen!”

Yani ben. Arzu. 👋


Bazen yalnız yazılırım,

bazen arkadaşlarımla.

Onlar gitmedi, ben de gitmedim.

Onlar gitti, ben yine gitmedim.


“Beraber başlıyoruz” diye çıkılan yol,

çoğu zaman kahveyle bitti. ☕😄


“Belki açık havada yaparım” diyerek

kendimi hâlâ avutuyorum.

Ama o da güneşten, yoldan, rüzgârdan

şikâyetle biter.


Artık “üye olanın emeklisiyim” diyelim…

O kadar çok spor salonu tecrübem oldu ki,

‘Sporun Yanından Geçenler Kulübü’nün

Onursal Başkanı olabilirim!



💬 Uzağa Bakınca'dan bir kesit daha bitti.

Işıkta, anda ve sevgide kalman dileğiyle...

✨Az ve öz.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Neden “R’siz Ama Renkli”?

Resim
✍️ Bir harfim eksik, ama kelimelerim renkli… Bazı insanlar renkleri boyalarla anlatır, bazıları kelimelerle. Ben kelimeleri seviyorum. Ama bir harfi — evet, “R” harfini — söyleyemiyorum. Küçük bir farklılık gibi görünebilir, ama yıllardır benimle birlikte olan sessiz bir yol arkadaşım oldu. Blogumun adı bu yüzden “R’siz ama renkli.” Çünkü kelimelerimden bir harf eksik olabilir, ama anlatacaklarım eksik değil. Yaşadıklarım, gezip gördüklerim, anılarım ve hislerim fazlasıyla renkli. Bir arkadaşım bu ismi duyduğunda, “R harfi sanki geri vites gibi,” dedi. O an fark ettim: Evet, ben hayatımda geri vites kullanmam. Yolum hep ileri, kalbim hep açık. Bazen yavaş, bazen hızlı… ama daima ileride ve içten bir yerde. Bu blogda, tam da böyle bir dünyayı paylaşacağım: Küçük eksiklerle bile içi dopdolu, sıcak ve gerçek bir dünya. 💬 Uzağa Bakınca'dan bir kesit daha bitti. Işıkta, anda ve sevgide kalman dileğiyle... ✨Az ama öz.
Devamı

Çantamdaki Editör

Resim
“Çantamda ajanda, gözlük, kalem… bir de görünmeyen bir editör var.”   ✍️ Yanlışlarımla yazıyorum, ama hepsi bana ait… Beni tanıyanlar çok iyi bilir… Konuşurken nasıl “R” harfini kullanmıyorsam, yazarken de unuturum, yanlış yazarım. Ama her zaman “R” olmaz; bazen “Z” olur, bazen hiç olmaz. Asla noktalama işareti kullanmam, yazım kurallarına dikkat etmem. Ama bu, duygularımı dile getirmeme engel değil. Çünkü ben teknolojiyi herkes gibi kullanıyorum ama kelimelerim bana ait. Ve artık bir editörüm var. Kendime ait her yazıyı önce ona okuturum. Virgül yanlış yerde mi, kelime fazla mı, cümle devrik mi… O söyler, ben düzeltirim. Bazen de hiç düzeltmem. Çünkü bazı yanlışlar da beni anlatır. Yardım almak zayıflık değil. Ben bazen kelimelerle boğuşurken, bir çift göz yetmez bana. Bir bakış yeter, bir susuş yeter. Ama doğru yerden. Çünkü içimdeki sesi en iyi, içten dinleyenler duyar. Zaten ben en çok, anlatamadıklarımla yoruldum. Artık çantamda bir editör var. Ama satırlar h...
Devamı

Kasalarla Gelen Anılar

✍️ Baharın kokusunda yılların emeği vardı… Bugün hastaneden dönerken yorgundum. Ama kapının önünde tanıdık bir yüz gördüm: Belediye başkanı. Elinde bir saksı fesleğen vardı. Baharın kokusu gibi… eski günlerin kokusu gibi… Gülümsedi. Sohbet ettik. Bana fesleğen verdi, Annem camdan baktı, o da selam verdi. Sonra başkan bana dönüp, gülerek ama ciddiyetle şöyle dedi: “İş bul. Çalış!” İçimden güldüm sadece. Çünkü bilmediği şey şu: Ben artık kelimelerle çalışıyorum. Sessizce, ama içten içe üreterek… O sırada anons başladı. Anonsu yapan ses — yaklaşık 30 yıldır birlikte çalıştığım arkadaşım! Ve sonra… Belediye çalışanları etrafımı sardı. Bana bir saksı değil, kasalarla fesleğen verdiler. O an… Ne kadar çok yıl, ne kadar çok anı biriktiğini hissettim. Fesleğen kokusu sadece baharı değil, emek verdiğim yılları, yan yana çalıştığımız insanları, ve hiç unutulmayacak bir vefayı getirdi. “R’siz ama renkli” dedim yine içimden. Çünkü bazı günler vardır… Ne eksik, ne fazla. Sadece gerçek. Sadece güze...
Devamı