Uzağa Bakınca

​ ✍️  10 Ocak’ta emekliliğin bir yılı doldu. Bir yılı geride bırakırken, aslında bir hayalin de benimle birlikte büyüyüp değiştiğini fark ettim. Bu yazı, tam da o fark edişin devamı. İstanbul’da yaşayan hemen herkesin kurduğu ortak bir hayal vardır: Ege’de, küçük bir sahil kasabasında emeklilik. Kuş sesleriyle uyanmak, zeytin ağaçlarının gölgesinde çay içmek, pazarda seni ismen tanıyan esnafla selamlaşmak… Ben de bu hayalin peşinden yürüyordum bir zamanlar. Ta ki Google’a “Ege kiraları” yazana kadar. O an anladım ki hayalimin bir fiyat etiketi vardı. Üstelik hiç de mütevazı bir etiket değildi. Önce Ege’ye baktım. Sonra Akdeniz kıyılarını araştırdım. Ama sonunda haritayı batıya kaydırdım — ve karşıma çıktı: Portekiz. Okyanus kıyısında bir ülke… Ama içimdeki huzura en yakın yerdi. Sessiz kasabalar, içinden kanallar geçen sokaklar, tek odalı stüdyo daireler ve telaşsız sabah kahveleriyle dolu bir yaşam. Kalbim oraya gitti. Valizim yerinden oynamadı ama düşle...

  ✍️Bugün emekliliğimin birinci yılı doluyor. Zaman dediğin şey bazen uzun, bazen kısa… Ama bazı anlar var ki, insanı geçmişle bugünün tam ortasında durduruyor. Bu yazı da onlardan biri. İşe ilk başladığım yıllarda, banka önlerinde kuyruklar olurdu. Daha sabahın köründe kalkıp, bankalar açılmadan sıraya girerdi insanlar. Emekli maaşı günüydü… Yaşlı amcalar, teyzeler gelir, beklerdi. Biz de onlara kahvaltılık dağıtırdık. Her ay tekrarlanan bir ritüeldi bu. Bazıları yanlarında sandalye bile getirirdi. O zamanlar hiç aklıma gelmezdi… Bir gün ben de emekli olup o kuyruklara gireceğim. Ve şimdi emekliyim. Ama kuyruklar yok artık. Çünkü teknoloji var. Kartlar, mobil uygulamalar, e-devlet… Ama bazen, “Keşke kuyruklar olsaydı yine,” diyorum. Biraz daha sıcak, Biraz daha samimi olurdu belki… 💬  Uzağa Bakınca'dan bir kesit daha bitti. Işıkta, anda ve sevgide kalman dileğiyle... ✨Az ve öz.