Ege Çok Pahalı Gelince, Hayalimi Batıya Taşıdım

​


✍️ 10 Ocak’ta emekliliğin bir yılı doldu.

Bir yılı geride bırakırken, aslında bir hayalin de benimle birlikte büyüyüp değiştiğini fark ettim.

Bu yazı, tam da o fark edişin devamı.


İstanbul’da yaşayan hemen herkesin kurduğu ortak bir hayal vardır:

Ege’de, küçük bir sahil kasabasında emeklilik.

Kuş sesleriyle uyanmak,

zeytin ağaçlarının gölgesinde çay içmek,

pazarda seni ismen tanıyan esnafla selamlaşmak…


Ben de bu hayalin peşinden yürüyordum bir zamanlar.

Ta ki Google’a “Ege kiraları” yazana kadar.

O an anladım ki hayalimin bir fiyat etiketi vardı.

Üstelik hiç de mütevazı bir etiket değildi.


Önce Ege’ye baktım.

Sonra Akdeniz kıyılarını araştırdım.

Ama sonunda haritayı batıya kaydırdım —

ve karşıma çıktı: Portekiz.


Okyanus kıyısında bir ülke…

Ama içimdeki huzura en yakın yerdi.

Sessiz kasabalar,

içinden kanallar geçen sokaklar,

tek odalı stüdyo daireler

ve telaşsız sabah kahveleriyle dolu bir yaşam.


Kalbim oraya gitti.

Valizim yerinden oynamadı ama

düşlerim çoktan yola çıktı.


Kendi kendime sordum:

“Ege artık bu hayali taşıyamıyorsa,

acaba Portekiz taşır mı?”


Emeklilik, benim için bir boşluk değil.

Aksine, ilk kez bütünüyle bana ait olan bir zaman dilimi.

Ama bütçeler, “boşluk” kelimesinden pek hoşlanmıyor.

Oturup hesap yaptım.


Aylık 700 Euro’ya bir hayal sığar mıydı?

Belki.

Eğer beklentilerini küçültüp

hayal gücünü büyütebilirsen,

bir hayalin seni hiç tahmin etmediğin yerlere taşıyabileceğini öğreniyorsun.


Nereye yerleşeceğim hâlâ belli değil.

Ama şunu biliyorum:

Meşhur kıyılara ihtiyacım yok.

Bir pencere olsun, ışık alsın.

Bir köşesi sessiz,

kahvesi sıcak,

ve hayal gibi bir sabahı olsun yeter.


Belki Ege bu hayali artık sığdıramıyor.

Ama başka bir yer —

adı duyulmamış bir kasaba,

bir kanal kenarı

ya da sadece güzel ışık alan bir stüdyo daire —

onu taşımaya gönüllü olabilir.


“R” harfi yok belki yazımda…

Ama satır aralarında

rengârenk bir umut var.



💬 Uzağa Bakınca'dan bir kesit daha bitti.

Işıkta, anda ve sevgide kalman dileğiyle...

✨Az ama öz.


📌 *Bu yazıyı ilk kez Medium’da İngilizce olarak yayınlamıştım; şimdi aynı hikâyeyi Türkçe ve bana daha yakın bir dille burada paylaşıyorum.*

Orijinal başlık: When the Aegean Gets Too Expensive, I Move My Dream West


Bu yazı, İngilizce olarak ilk kez Medium’da yayınlanan bir metnin

Türkçeleştirilmiş ve kişiselleştirilmiş hâlidir.

Orijinal versiyon: When the Aegean Gets Too Expensive, I Move My Dream West




Bu yazı, İngilizce olarak ilk kez Medium’da yayınlanan bir metnin

Türkçeleştirilmiş ve kişiselleştirilmiş hâlidir.

Orijinal versiyon: When the Aegean Gets Too Expensive, I Move My Dream West





Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Neden “R’siz Ama Renkli”?

Resim
✍️ Bir harfim eksik, ama kelimelerim renkli… Bazı insanlar renkleri boyalarla anlatır, bazıları kelimelerle. Ben kelimeleri seviyorum. Ama bir harfi — evet, “R” harfini — söyleyemiyorum. Küçük bir farklılık gibi görünebilir, ama yıllardır benimle birlikte olan sessiz bir yol arkadaşım oldu. Blogumun adı bu yüzden “R’siz ama renkli.” Çünkü kelimelerimden bir harf eksik olabilir, ama anlatacaklarım eksik değil. Yaşadıklarım, gezip gördüklerim, anılarım ve hislerim fazlasıyla renkli. Bir arkadaşım bu ismi duyduğunda, “R harfi sanki geri vites gibi,” dedi. O an fark ettim: Evet, ben hayatımda geri vites kullanmam. Yolum hep ileri, kalbim hep açık. Bazen yavaş, bazen hızlı… ama daima ileride ve içten bir yerde. Bu blogda, tam da böyle bir dünyayı paylaşacağım: Küçük eksiklerle bile içi dopdolu, sıcak ve gerçek bir dünya. 💬 Uzağa Bakınca'dan bir kesit daha bitti. Işıkta, anda ve sevgide kalman dileğiyle... ✨Az ama öz.
Devamı

Çantamdaki Editör

Resim
“Çantamda ajanda, gözlük, kalem… bir de görünmeyen bir editör var.”   ✍️ Yanlışlarımla yazıyorum, ama hepsi bana ait… Beni tanıyanlar çok iyi bilir… Konuşurken nasıl “R” harfini kullanmıyorsam, yazarken de unuturum, yanlış yazarım. Ama her zaman “R” olmaz; bazen “Z” olur, bazen hiç olmaz. Asla noktalama işareti kullanmam, yazım kurallarına dikkat etmem. Ama bu, duygularımı dile getirmeme engel değil. Çünkü ben teknolojiyi herkes gibi kullanıyorum ama kelimelerim bana ait. Ve artık bir editörüm var. Kendime ait her yazıyı önce ona okuturum. Virgül yanlış yerde mi, kelime fazla mı, cümle devrik mi… O söyler, ben düzeltirim. Bazen de hiç düzeltmem. Çünkü bazı yanlışlar da beni anlatır. Yardım almak zayıflık değil. Ben bazen kelimelerle boğuşurken, bir çift göz yetmez bana. Bir bakış yeter, bir susuş yeter. Ama doğru yerden. Çünkü içimdeki sesi en iyi, içten dinleyenler duyar. Zaten ben en çok, anlatamadıklarımla yoruldum. Artık çantamda bir editör var. Ama satırlar h...
Devamı

Kasalarla Gelen Anılar

✍️ Baharın kokusunda yılların emeği vardı… Bugün hastaneden dönerken yorgundum. Ama kapının önünde tanıdık bir yüz gördüm: Belediye başkanı. Elinde bir saksı fesleğen vardı. Baharın kokusu gibi… eski günlerin kokusu gibi… Gülümsedi. Sohbet ettik. Bana fesleğen verdi, Annem camdan baktı, o da selam verdi. Sonra başkan bana dönüp, gülerek ama ciddiyetle şöyle dedi: “İş bul. Çalış!” İçimden güldüm sadece. Çünkü bilmediği şey şu: Ben artık kelimelerle çalışıyorum. Sessizce, ama içten içe üreterek… O sırada anons başladı. Anonsu yapan ses — yaklaşık 30 yıldır birlikte çalıştığım arkadaşım! Ve sonra… Belediye çalışanları etrafımı sardı. Bana bir saksı değil, kasalarla fesleğen verdiler. O an… Ne kadar çok yıl, ne kadar çok anı biriktiğini hissettim. Fesleğen kokusu sadece baharı değil, emek verdiğim yılları, yan yana çalıştığımız insanları, ve hiç unutulmayacak bir vefayı getirdi. “R’siz ama renkli” dedim yine içimden. Çünkü bazı günler vardır… Ne eksik, ne fazla. Sadece gerçek. Sadece güze...
Devamı