Uzağa Bakınca

  ✍️   Bir yol hikâyesi, bir dostluk anısı… “Hızlı gitmek istiyorsan yalnız git, ama uzağa gitmek istiyorsan birlikte git.” —  Afrika Atasözü Yola, yeri geldiğinde birbirine köprü olabileceğin yol arkadaşlarıyla çıkmak gerek… Benim de bir yol arkadaşım var. İlk uzun yolculuğumu onunla yaptım: Hindistan’a… İş arkadaşımdı. Benden yaşça büyüktü ama kısa sürede bana abla oldu. Beraberce yola çıktık, birbirimizi yol üstünde tanıdık. Birlikte güldük, şaşırdık, bazen de kaybolduk ama hep yan yanaydık. Dönüşte valizlerimiz doluydu ama asıl dolu olan kalplerimizdi. Sadece anılarla değil, sımsıcak bir dostlukla döndük. Ve o ilk gezi, bir başlangıç oldu. Ne zaman yollar bizi çağırsa, birbirimize bakarız: “Hazır mısın?” Cevap bellidir: “Çantam kapının arkasında.”  😊 ⸻ 💬  Uzağa Bakınca'dan bir kesit daha bitti. Işıkta, anda ve sevgide kalman dileğiyle... ✨Az ama öz.

Benim atalarım eskiden bu toprak  Çocukken izlediğim bir dizi vardı: Kökler. Hikâyesi çoğunlukla silinmiş  ✍️ Bir ismin izinde, belleğin derinliklerine… Ama bir ismi hiç unutmadım: Kunta Kinte. Çocukken izlediğim bir dizi vardı: Kökler. Hikâyesi çoğunlukla silinmiş belleğimden… Ama bir ismi hiç unutmadım: Kunta Kinte. Afrika’da doğmuştu. Özgürdü. Koşuyordu, gülüyordu, kendi topraklarında nefes alıyordu. Sonra bir gün yakalandı, zincirlendi. Bir gemiyle bilmediği diyarlara götürüldü — bir köle olarak. O an çocuk hâlimle ne olduğunu tam kavrayamasam da, o bakışlar içimde kaldı. Ve o günden sonra Afrika, benim için yalnızca bir kıta değil; bir yarım kalmışlık, bir sessiz çığlık, bir merak oldu. Yıllar geçti. Ben büyüdüm. Ve bir gün, kendi isteğimle, kendi özgürlüğümle Afrika’ya gittim. Güney Afrika’ya… Uçaktan inerken hissettim o çocuğun bana eşlik ettiğini. “Ben buradayım,” dedim. Kunta Kinte’nin ülkesinde miydim bilmiyordum… Ama içimde bir şey tamamlanacak gibiydi. S...

“Çantamda ajanda, gözlük, kalem… bir de görünmeyen bir editör var.”   ✍️ Yanlışlarımla yazıyorum, ama hepsi bana ait… Beni tanıyanlar çok iyi bilir… Konuşurken nasıl “R” harfini kullanmıyorsam, yazarken de unuturum, yanlış yazarım. Ama her zaman “R” olmaz; bazen “Z” olur, bazen hiç olmaz. Asla noktalama işareti kullanmam, yazım kurallarına dikkat etmem. Ama bu, duygularımı dile getirmeme engel değil. Çünkü ben teknolojiyi herkes gibi kullanıyorum ama kelimelerim bana ait. Ve artık bir editörüm var. Kendime ait her yazıyı önce ona okuturum. Virgül yanlış yerde mi, kelime fazla mı, cümle devrik mi… O söyler, ben düzeltirim. Bazen de hiç düzeltmem. Çünkü bazı yanlışlar da beni anlatır. Yardım almak zayıflık değil. Ben bazen kelimelerle boğuşurken, bir çift göz yetmez bana. Bir bakış yeter, bir susuş yeter. Ama doğru yerden. Çünkü içimdeki sesi en iyi, içten dinleyenler duyar. Zaten ben en çok, anlatamadıklarımla yoruldum. Artık çantamda bir editör var. Ama satırlar h...