Uzağa Bakınca

📌  R andevu  sistemine günlerdir ulaşmaya çalışan biri olarak yazıyorum bu satırları. Eskiden işler daha kolaydı, hatta neredeyse “kapılar çalmadan açılırdı”… Şimdi ise sabahın köründe tablet–telefon–bilgisayar üçlüsüyle elimiz tetikte, sayfa yenileyip duruyoruz. Sadece bir vize randevusu için. Belki bu yazı, bekleyenlerin sabrına bir tebessüm olur. Mamma li Turchi!”: Bir Deyim, Bir Tarih, Bir Yorgunluk Hâli  ✍️ Bugün İtalyan bir arkadaşımdan ilginç bir ifade öğrendim: “Mamma li Turchi!” Kelime anlamıyla: “Anne, Türkler geliyor!” Geçmişte Osmanlı donanması ya da Akdeniz'deki Türk korsanları İtalya kıyılarına yaklaştığında halk korkuyla böyle bağırırmış. Yani tam bir tarihî travma çığlığı. Ama zamanla bu ifade, İtalyanca’da şakayla karışık bir   hayret ve şaşkınlık ifadesine dönüşmüş. Günümüzde biri aniden kapıyı çalsa, kötü bir haber gelse ya da hayat bir anda ters köşe yapsa, “Mamma li Turchi!” diyebiliyorsunuz. Artık gerçek Türklerle bir ilgisi yok; ama deyimin iz...

 ✍️ Bir tatilin satırlara düşen serüveni Kazıklı’da geçirdiğim günler, bana hayatın en sade ama en derin huzurlarını hatırlattı. Bazen bir horozun sesiyle, bazen kahve kokusuyla, bazen de kahkahalarla doldu defterim. 📖 İşte gün gün notlarım: ⸻ 1. Gün – Yol Yorgunluğu Bugün bütün günüm yolda geçti. Yol bitmek bilmedi, bedenim de ruhum da yoruldu. Tatilin ilk günü, aslında varışın ağırlığıyla geçti. ⸻ 2. Gün – Maviye İlk Adım Sabah 07.00’de uyandım. 6–7 dakikalık bir yürüyüşün sonunda karşıma çıkan mavilik, tüm yorgunluğumu unutturdu. Yolumun kenarında çiftçiler vardı: domatesler, biberler… Tarladan yeni kopmuş sebzelerin kokusu tuza karışıyordu. ⸻ 3. Gün – Kahveli Sessizlik Sabah altıda bahçeye çıktım. Güneşin ilk ışıklarıyla aydınlanan gökyüzü tertemizdi. Evde herkes uyuyordu, elimde kahve vardı. Cırcır böcekleri hâlâ uykudaydı; ortalık sessizdi. ⸻ 4. Gün – Dalmaçyalılarla Yüzmek Yatak odamın penceresinden bakınca manzara masal gibiydi. Sabah serindi ama iki dalmaçyalı köpekle ber...