Camdan Cam’a Bir Dostluk



✍️Emeklilik Günlükleri’nden

Emeklilik denince herkesin aklına başka bir şey gelir: Kimi sabah yürüyüşlerini, kimi torunlarla geçen vakti, kimi de dünya turunu hayal eder.

Benim hayalimse çok daha sadeydi: Gün içinde bir yerde kahvemi alıp oturmak…

Yanımda biri olsa, şöyle laf lafı açsa… Eh, bir de güneş varsa, tadından yenmez.

Ve bir gün oldu. Yeni hayatımın kahve arkadaşı, bir pencere uzağıma taşındı.

Komşum evden pek çıkmaz. Ayağında platin var, bir de evde hastası… Günlerinin çoğu ya balkonda ya mutfakta geçiyor. Hayatı sanki iki küçük alana sıkışmış gibi. Ama sohbeti?

İçimizi ısıtan cinsten.

Camdan cama kahvelerimizi yudumluyoruz. O sigarasını içerken, ben filtre kahvemi karıştırıyorum. Aynı anda pencereler açılıyor, aynı anda göz göze geliyoruz.

Kelimeler bazen havada süzülüyor, bazen fincanlarımızda köpürüyor.

Ne büyük bir lüksmüş meğer…

Zamansız, hesapsız, sıcak bir sohbet.

Bir gün şöyle dedi bana:

“Keşke bu apartmanda bir asansör olsaydı. Belki o zaman hayatım da biraz hafiflerdi.”

O an anladım…

Bahsettiği sadece kat çıkmak değildi.

Dışarı çıkabilmekti, nefes alabilmekti, belki de sadece başka bir pencereye bakabilmekti.

Emekliliğin bana en güzel hediyesi, zamanı hissetmek oldu.

Çayımı soğutmadan içmek, sohbeti yarım bırakmadan dinlemek…

Ve bu vakitte camdan cama uzanan koca bir dostluk filizlendi.

Kim bilir, belki sizin de bir pencere komşunuz vardır.

Belki siz de fark etmeden birinin kahve arkadaşı olmuşsunuzdur.

Hayat, bazen en sıcak hâliyle karşınıza çıkıverir…

Bir kahveyle. Bir cam aralığıyla.

⸻

📌 Bu yazı, bir sabah kahvesinden sonra defter kenarına yazdığım şu notla başladı:

“Komşum evden çok çıkmaz. Ayağında platin var, bir de hastası… Camda sigarasını içerken kahvesinden vazgeçmez. Ben de karşı pencereden ona eşlik ederim.”

📌 Not: Bu yazı yazıldıktan kısa bir süre sonra, komşumun hastası vefat etti.

Şimdi cam hâlâ orada, kahvem hâlâ elimde…

Ama sohbet eksik.

Acısı büyük…

Çünkü yalnızlık bazen bir kat yukarıda oturur.


💬 Uzağa Bakınca'dan bir kesit daha bitti.

Işıkta, anda ve sevgide kalman dileğiyle...

✨Az ama öz.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Neden “R’siz Ama Renkli”?

Resim
✍️ Bir harfim eksik, ama kelimelerim renkli… Bazı insanlar renkleri boyalarla anlatır, bazıları kelimelerle. Ben kelimeleri seviyorum. Ama bir harfi — evet, “R” harfini — söyleyemiyorum. Küçük bir farklılık gibi görünebilir, ama yıllardır benimle birlikte olan sessiz bir yol arkadaşım oldu. Blogumun adı bu yüzden “R’siz ama renkli.” Çünkü kelimelerimden bir harf eksik olabilir, ama anlatacaklarım eksik değil. Yaşadıklarım, gezip gördüklerim, anılarım ve hislerim fazlasıyla renkli. Bir arkadaşım bu ismi duyduğunda, “R harfi sanki geri vites gibi,” dedi. O an fark ettim: Evet, ben hayatımda geri vites kullanmam. Yolum hep ileri, kalbim hep açık. Bazen yavaş, bazen hızlı… ama daima ileride ve içten bir yerde. Bu blogda, tam da böyle bir dünyayı paylaşacağım: Küçük eksiklerle bile içi dopdolu, sıcak ve gerçek bir dünya. 💬 Uzağa Bakınca'dan bir kesit daha bitti. Işıkta, anda ve sevgide kalman dileğiyle... ✨Az ama öz.
Devamı

Çantamdaki Editör

Resim
“Çantamda ajanda, gözlük, kalem… bir de görünmeyen bir editör var.”   ✍️ Yanlışlarımla yazıyorum, ama hepsi bana ait… Beni tanıyanlar çok iyi bilir… Konuşurken nasıl “R” harfini kullanmıyorsam, yazarken de unuturum, yanlış yazarım. Ama her zaman “R” olmaz; bazen “Z” olur, bazen hiç olmaz. Asla noktalama işareti kullanmam, yazım kurallarına dikkat etmem. Ama bu, duygularımı dile getirmeme engel değil. Çünkü ben teknolojiyi herkes gibi kullanıyorum ama kelimelerim bana ait. Ve artık bir editörüm var. Kendime ait her yazıyı önce ona okuturum. Virgül yanlış yerde mi, kelime fazla mı, cümle devrik mi… O söyler, ben düzeltirim. Bazen de hiç düzeltmem. Çünkü bazı yanlışlar da beni anlatır. Yardım almak zayıflık değil. Ben bazen kelimelerle boğuşurken, bir çift göz yetmez bana. Bir bakış yeter, bir susuş yeter. Ama doğru yerden. Çünkü içimdeki sesi en iyi, içten dinleyenler duyar. Zaten ben en çok, anlatamadıklarımla yoruldum. Artık çantamda bir editör var. Ama satırlar h...
Devamı

Kasalarla Gelen Anılar

✍️ Baharın kokusunda yılların emeği vardı… Bugün hastaneden dönerken yorgundum. Ama kapının önünde tanıdık bir yüz gördüm: Belediye başkanı. Elinde bir saksı fesleğen vardı. Baharın kokusu gibi… eski günlerin kokusu gibi… Gülümsedi. Sohbet ettik. Bana fesleğen verdi, Annem camdan baktı, o da selam verdi. Sonra başkan bana dönüp, gülerek ama ciddiyetle şöyle dedi: “İş bul. Çalış!” İçimden güldüm sadece. Çünkü bilmediği şey şu: Ben artık kelimelerle çalışıyorum. Sessizce, ama içten içe üreterek… O sırada anons başladı. Anonsu yapan ses — yaklaşık 30 yıldır birlikte çalıştığım arkadaşım! Ve sonra… Belediye çalışanları etrafımı sardı. Bana bir saksı değil, kasalarla fesleğen verdiler. O an… Ne kadar çok yıl, ne kadar çok anı biriktiğini hissettim. Fesleğen kokusu sadece baharı değil, emek verdiğim yılları, yan yana çalıştığımız insanları, ve hiç unutulmayacak bir vefayı getirdi. “R’siz ama renkli” dedim yine içimden. Çünkü bazı günler vardır… Ne eksik, ne fazla. Sadece gerçek. Sadece güze...
Devamı