Kırmızı Puantiyeli Şemsiyem Şimdi Bologna’da

​


Bazı eşyaların pasaportu yoktur.

Ama yine de dünyayı gezerler.


Benim kırmızı beyaz puantiyeli şemsiyem gibi.


Bir arkadaşım var.

Adı Gero.


Onu nasıl tanıdığımı anlatmayacağım.

Bazı hikâyeler insanın cebinde kalmalı.


Ama bir gün İstanbul’a geldiğini söyleyebilirim.


O gün hava yağmurluydu.

Hem de rüzgârlı… İstanbul’un bazen şemsiyeleri ters çeviren rüzgârlarından.


Gero o günlerde saç ektirmişti.

Doktorların verdiği en önemli tavsiye belliydi:

Başını koru.


Ama rüzgâr doktor tavsiyelerini pek dinlemez.


Bir anda esti ve onun şemsiyesi rüzgârda ters döndü.

Kullanılacak gibi değildi artık.


Ben de çantamdan kendi şemsiyemi çıkardım.

Kırmızı beyaz puantiyeli olan.


“Al bunu kullan,” dedim.


O gün İstanbul sokaklarında o şemsiye onun başını korudu.


Ertesi gün yağmur dinmişti.

Ama Gero o gün İtalya’ya döndü.

Ben de şemsiyeyi geri alma fırsatı bulamadım.


Böylece benim kırmızı puantiyeli şemsiyem onunla birlikte Bologna’ya gitti.


Şimdi düşününce fark ediyorum ki

benim şemsiyem şu anda Bologna’da.


Ve işin ilginç tarafı şu:

Benim de vizem var.


Yani istersem bir gün Bologna’ya gidip kapısını çalıp şöyle diyebilirim:


“Ben şemsiyemi almaya geldim.”


Kim bilir…

Belki bazı yolculuklar gerçekten bir şemsiyeyi geri almak için başlar.


💬 Uzağa Bakınca’dan bir kesit daha bitti.

Işıkta, anda ve sevgide kalman dileğiyle...

Az ama öz.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Neden “R’siz Ama Renkli”?

Resim
✍️ Bir harfim eksik, ama kelimelerim renkli… Bazı insanlar renkleri boyalarla anlatır, bazıları kelimelerle. Ben kelimeleri seviyorum. Ama bir harfi — evet, “R” harfini — söyleyemiyorum. Küçük bir farklılık gibi görünebilir, ama yıllardır benimle birlikte olan sessiz bir yol arkadaşım oldu. Blogumun adı bu yüzden “R’siz ama renkli.” Çünkü kelimelerimden bir harf eksik olabilir, ama anlatacaklarım eksik değil. Yaşadıklarım, gezip gördüklerim, anılarım ve hislerim fazlasıyla renkli. Bir arkadaşım bu ismi duyduğunda, “R harfi sanki geri vites gibi,” dedi. O an fark ettim: Evet, ben hayatımda geri vites kullanmam. Yolum hep ileri, kalbim hep açık. Bazen yavaş, bazen hızlı… ama daima ileride ve içten bir yerde. Bu blogda, tam da böyle bir dünyayı paylaşacağım: Küçük eksiklerle bile içi dopdolu, sıcak ve gerçek bir dünya. 💬 Uzağa Bakınca'dan bir kesit daha bitti. Işıkta, anda ve sevgide kalman dileğiyle... ✨Az ama öz.
Devamı

Çantamdaki Editör

Resim
“Çantamda ajanda, gözlük, kalem… bir de görünmeyen bir editör var.”   ✍️ Yanlışlarımla yazıyorum, ama hepsi bana ait… Beni tanıyanlar çok iyi bilir… Konuşurken nasıl “R” harfini kullanmıyorsam, yazarken de unuturum, yanlış yazarım. Ama her zaman “R” olmaz; bazen “Z” olur, bazen hiç olmaz. Asla noktalama işareti kullanmam, yazım kurallarına dikkat etmem. Ama bu, duygularımı dile getirmeme engel değil. Çünkü ben teknolojiyi herkes gibi kullanıyorum ama kelimelerim bana ait. Ve artık bir editörüm var. Kendime ait her yazıyı önce ona okuturum. Virgül yanlış yerde mi, kelime fazla mı, cümle devrik mi… O söyler, ben düzeltirim. Bazen de hiç düzeltmem. Çünkü bazı yanlışlar da beni anlatır. Yardım almak zayıflık değil. Ben bazen kelimelerle boğuşurken, bir çift göz yetmez bana. Bir bakış yeter, bir susuş yeter. Ama doğru yerden. Çünkü içimdeki sesi en iyi, içten dinleyenler duyar. Zaten ben en çok, anlatamadıklarımla yoruldum. Artık çantamda bir editör var. Ama satırlar h...
Devamı

Kasalarla Gelen Anılar

✍️ Baharın kokusunda yılların emeği vardı… Bugün hastaneden dönerken yorgundum. Ama kapının önünde tanıdık bir yüz gördüm: Belediye başkanı. Elinde bir saksı fesleğen vardı. Baharın kokusu gibi… eski günlerin kokusu gibi… Gülümsedi. Sohbet ettik. Bana fesleğen verdi, Annem camdan baktı, o da selam verdi. Sonra başkan bana dönüp, gülerek ama ciddiyetle şöyle dedi: “İş bul. Çalış!” İçimden güldüm sadece. Çünkü bilmediği şey şu: Ben artık kelimelerle çalışıyorum. Sessizce, ama içten içe üreterek… O sırada anons başladı. Anonsu yapan ses — yaklaşık 30 yıldır birlikte çalıştığım arkadaşım! Ve sonra… Belediye çalışanları etrafımı sardı. Bana bir saksı değil, kasalarla fesleğen verdiler. O an… Ne kadar çok yıl, ne kadar çok anı biriktiğini hissettim. Fesleğen kokusu sadece baharı değil, emek verdiğim yılları, yan yana çalıştığımız insanları, ve hiç unutulmayacak bir vefayı getirdi. “R’siz ama renkli” dedim yine içimden. Çünkü bazı günler vardır… Ne eksik, ne fazla. Sadece gerçek. Sadece güze...
Devamı