Kalp Önde, Akıl Arkada: Bir Haluk Levent Konseri Anısı





Yıl: 1997–1998 civarı)
O dönem Haluk Levent’e aşığım diyebilirim… Hâlâ da severim kendisini, hâlâ hayranlık duyarım. 😍
Belediyenin düzenlediği bir konserde sahneye Haluk Levent çıkacak. Görevli fotoğrafçı bir arkadaşım sahnede çekim ekibinde. Ben tribündeyim; yanımda kız kardeşim ve kız arkadaşım. Tam o sırada arkadaşım sahneden bana işaret ediyor: “Gel, sahneye çıkartacağım seni! Haluk’la fotoğraf!”
Gençlik bu ya… Hiç düşünmeden demirlerden atladım! Şimdi olsa dizlerim, belim ve mantığım birlikte “sakın!” diye bağırır 😄 Ama o zamanlar kalp önde, akıl arkada yürüyorduk…
Sahneye vardığımda… Haluk yok! Kafamı kaldırıyorum — meğer Haluk benim indiğim tribüne geçmiş! Ve ne görüyorum? Haluk, kız kardeşimle ve kız arkadaşıma serenat yapıyor. Ben sahnedeyim, ama sahne çoktan başkalarına dönmüş. Bizim belediyedeki fotoğrafçı arkadaş da tam o anda onların fotoğrafını çekiyor.
Ben? Kare dışı. Fotoğraf yok. Anı yok. Sahneye çıkmadan biten bir konser benim için. Yukarı tekrar çıkamadan ışıklar kapanıyor. Bugün hâlâ o günü düşündüğümde gülümsüyorum… Ama bir yanım şöyle diyor: “Sahneye çağrıldım… ama hikâye başkasının oldu.”
Elimde o anı yaşatan tek bir eski fotoğraf var. Arkadaşım, kız kardeşim, kuzenim ve dayım yan yana... Ben ise o sırada aşağıda kalakalmışım.
Bugün bu eski anıyı defterden çıkarıp paylaşırken, kulaklarımda hâlâ o dönemin şarkıları çınlıyor. Tam da bugün, kendisinin mide kanaması geçirdiğini ve yoğun bakımda olduğunu öğrendim; içim burkuldu. Dualarımız ve iyi dileklerimiz onunla. O sahnelerden ne fırtınalar koptu, ne zorlukları iyilikle, dayanışmayla aştı; bu hastalığı da güçlü duruşuyla atlatacağına kalpten inanıyorum. Buradan kendisine acil şifalar diliyorum. İyi ki geçtin hayatımızdan, iyi ki o gün o sahneyi (ve bizimkileri) yıktın geçtin! Bir an önce sağlığına kavuşup aramıza dönmen dileğiyle...
Peki sizin var mı böyle "Tam yakaladım derken kaçırdım" dediğiniz, yıllar sonra bile sizi gülümseten gençlik anılarınız? Yorumlarda buluşalım!

💬 Uzağa Bakınca’dan bir kesit daha bitti.

Işıkta, anda ve sevgide kalman dileğiyle...

Az ama öz.


Yorumlar

Adsız dedi ki…
🫶🤲👍🙏
21 Mayıs 2026 06:37
Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Neden “R’siz Ama Renkli”?

Resim
✍️ Bir harfim eksik, ama kelimelerim renkli… Bazı insanlar renkleri boyalarla anlatır, bazıları kelimelerle. Ben kelimeleri seviyorum. Ama bir harfi — evet, “R” harfini — söyleyemiyorum. Küçük bir farklılık gibi görünebilir, ama yıllardır benimle birlikte olan sessiz bir yol arkadaşım oldu. Blogumun adı bu yüzden “R’siz ama renkli.” Çünkü kelimelerimden bir harf eksik olabilir, ama anlatacaklarım eksik değil. Yaşadıklarım, gezip gördüklerim, anılarım ve hislerim fazlasıyla renkli. Bir arkadaşım bu ismi duyduğunda, “R harfi sanki geri vites gibi,” dedi. O an fark ettim: Evet, ben hayatımda geri vites kullanmam. Yolum hep ileri, kalbim hep açık. Bazen yavaş, bazen hızlı… ama daima ileride ve içten bir yerde. Bu blogda, tam da böyle bir dünyayı paylaşacağım: Küçük eksiklerle bile içi dopdolu, sıcak ve gerçek bir dünya. 💬 Uzağa Bakınca'dan bir kesit daha bitti. Işıkta, anda ve sevgide kalman dileğiyle... ✨Az ama öz.
Devamı

Çantamdaki Editör

Resim
“Çantamda ajanda, gözlük, kalem… bir de görünmeyen bir editör var.”   ✍️ Yanlışlarımla yazıyorum, ama hepsi bana ait… Beni tanıyanlar çok iyi bilir… Konuşurken nasıl “R” harfini kullanmıyorsam, yazarken de unuturum, yanlış yazarım. Ama her zaman “R” olmaz; bazen “Z” olur, bazen hiç olmaz. Asla noktalama işareti kullanmam, yazım kurallarına dikkat etmem. Ama bu, duygularımı dile getirmeme engel değil. Çünkü ben teknolojiyi herkes gibi kullanıyorum ama kelimelerim bana ait. Ve artık bir editörüm var. Kendime ait her yazıyı önce ona okuturum. Virgül yanlış yerde mi, kelime fazla mı, cümle devrik mi… O söyler, ben düzeltirim. Bazen de hiç düzeltmem. Çünkü bazı yanlışlar da beni anlatır. Yardım almak zayıflık değil. Ben bazen kelimelerle boğuşurken, bir çift göz yetmez bana. Bir bakış yeter, bir susuş yeter. Ama doğru yerden. Çünkü içimdeki sesi en iyi, içten dinleyenler duyar. Zaten ben en çok, anlatamadıklarımla yoruldum. Artık çantamda bir editör var. Ama satırlar h...
Devamı

Kasalarla Gelen Anılar

✍️ Baharın kokusunda yılların emeği vardı… Bugün hastaneden dönerken yorgundum. Ama kapının önünde tanıdık bir yüz gördüm: Belediye başkanı. Elinde bir saksı fesleğen vardı. Baharın kokusu gibi… eski günlerin kokusu gibi… Gülümsedi. Sohbet ettik. Bana fesleğen verdi, Annem camdan baktı, o da selam verdi. Sonra başkan bana dönüp, gülerek ama ciddiyetle şöyle dedi: “İş bul. Çalış!” İçimden güldüm sadece. Çünkü bilmediği şey şu: Ben artık kelimelerle çalışıyorum. Sessizce, ama içten içe üreterek… O sırada anons başladı. Anonsu yapan ses — yaklaşık 30 yıldır birlikte çalıştığım arkadaşım! Ve sonra… Belediye çalışanları etrafımı sardı. Bana bir saksı değil, kasalarla fesleğen verdiler. O an… Ne kadar çok yıl, ne kadar çok anı biriktiğini hissettim. Fesleğen kokusu sadece baharı değil, emek verdiğim yılları, yan yana çalıştığımız insanları, ve hiç unutulmayacak bir vefayı getirdi. “R’siz ama renkli” dedim yine içimden. Çünkü bazı günler vardır… Ne eksik, ne fazla. Sadece gerçek. Sadece güze...
Devamı