Kazıklı Günlükleri – Beleş Kamp Günlüğü


 ✍️Bir tatilin satırlara düşen serüveni


Kazıklı’da geçirdiğim günler, bana hayatın en sade ama en derin huzurlarını hatırlattı. Bazen bir horozun sesiyle, bazen kahve kokusuyla, bazen de kahkahalarla doldu defterim.


📖 İşte gün gün notlarım:


⸻


1. Gün – Yol Yorgunluğu


Bugün bütün günüm yolda geçti. Yol bitmek bilmedi, bedenim de ruhum da yoruldu. Tatilin ilk günü, aslında varışın ağırlığıyla geçti.


⸻


2. Gün – Maviye İlk Adım


Sabah 07.00’de uyandım. 6–7 dakikalık bir yürüyüşün sonunda karşıma çıkan mavilik, tüm yorgunluğumu unutturdu. Yolumun kenarında çiftçiler vardı: domatesler, biberler… Tarladan yeni kopmuş sebzelerin kokusu tuza karışıyordu.


⸻


3. Gün – Kahveli Sessizlik


Sabah altıda bahçeye çıktım. Güneşin ilk ışıklarıyla aydınlanan gökyüzü tertemizdi. Evde herkes uyuyordu, elimde kahve vardı. Cırcır böcekleri hâlâ uykudaydı; ortalık sessizdi.


⸻


4. Gün – Dalmaçyalılarla Yüzmek


Yatak odamın penceresinden bakınca manzara masal gibiydi. Sabah serindi ama iki dalmaçyalı köpekle beraber yüzdük. Denizin dibi balıklarla doluydu; üstünde martılar uçuyordu.


⸻


5. Gün – Elif’in Deniz, Benim Tembellik Günüm


Bugün sabah denize gitmedim. Hava çok sıcaktı, biraz tembellik günü ilan ettim. Elif sabahın ilk ışıklarıyla denize gitti; dönüşte gelip bana katıldı.


⸻


6. Gün – Huzurdan Maceraya


Sabah kuş sesleriyle uyandım. Kahvemi aldım, salıncağa uzandım; huzuru kokladım. Gün yeni başlamıştı ama planımız dünden hazırdı: kahvaltıdan sonra Elif’le Pamukkale’ye gideceğiz.


⸻


7. Gün – Horozlarla Balonlu Günaydın


Sabah 05:30’da Denizli’nin horozları uyandırdı bizi. Saat 07:00’de gökyüzü balonlarla doluydu. Babamın 23 Ağustos 1965’te burada askerlik yaptığını hatırlayınca gün daha da anlamlı oldu.


⸻


8. Gün – Çeşme Burnu Günü


Bugün burnum bozuk bir çeşme gibi akıyordu. Sanırım küçük bir griple tanıştım. Tatilin sürprizlerinden biri de bu oldu.


⸻


9. Gün – Doğanın Döngüsü


Sabah hafif bir esintiyle uyandım. Taze süt getirdiler. O sütün sahipleri, yani inekler ve köyün doğal döngüsü… İstanbul’da olsam tezek kokusu rahatsız ederdi ama burada doğanın parçası gibi geldi.


⸻


10. Gün – Denizle Baş Başa


Bugün sadece deniz ve ben vardık. İkimiz de yalnızdık sandım. Sonra yüzmeye başladım. Denizin dibi balıklarla doluydu, üstünde martılar uçuyordu. Deniz hiç yalnız kalmaz. Asıl yalnız olan bendim.


⸻


11. Gün – Kazların Kahvaltı Saldırısı


Sabah kahvaltımız hiç beklenmedik misafirlerle başladı: kazlar! İçlerinden biri liderdi, diğerlerini yönlendiriyordu. Annem kahvaltımızı korumak için epey mücadele etti. Bizse gülmekten kendimizi alamadık.


⸻


12. Gün – Sessiz Bir Gün


Bugün yazacak bir şey bulamadım. Belki de tatilin asıl güzelliği bu: hiçbir şey yapmadan denizi seyretmek.


⸻


13. Gün – Son Veda


Denizle vedalaştım, güneşin son ışıklarıyla… Bir tatil biterken, içimde yeni bir hikâye başlıyordu.


⸻

💬 Uzağa Bakınca'dan bir kesit daha bitti.

Işıkta, anda ve sevgide kalman dileğiyle...

✨Az ama öz.

Yorumlar

Adsız dedi ki…
👏👏👏
7 Eylül 2025 03:01
Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Neden “R’siz Ama Renkli”?

Resim
✍️ Bir harfim eksik, ama kelimelerim renkli… Bazı insanlar renkleri boyalarla anlatır, bazıları kelimelerle. Ben kelimeleri seviyorum. Ama bir harfi — evet, “R” harfini — söyleyemiyorum. Küçük bir farklılık gibi görünebilir, ama yıllardır benimle birlikte olan sessiz bir yol arkadaşım oldu. Blogumun adı bu yüzden “R’siz ama renkli.” Çünkü kelimelerimden bir harf eksik olabilir, ama anlatacaklarım eksik değil. Yaşadıklarım, gezip gördüklerim, anılarım ve hislerim fazlasıyla renkli. Bir arkadaşım bu ismi duyduğunda, “R harfi sanki geri vites gibi,” dedi. O an fark ettim: Evet, ben hayatımda geri vites kullanmam. Yolum hep ileri, kalbim hep açık. Bazen yavaş, bazen hızlı… ama daima ileride ve içten bir yerde. Bu blogda, tam da böyle bir dünyayı paylaşacağım: Küçük eksiklerle bile içi dopdolu, sıcak ve gerçek bir dünya. 💬 Uzağa Bakınca'dan bir kesit daha bitti. Işıkta, anda ve sevgide kalman dileğiyle... ✨Az ama öz.
Devamı

Çantamdaki Editör

Resim
“Çantamda ajanda, gözlük, kalem… bir de görünmeyen bir editör var.”   ✍️ Yanlışlarımla yazıyorum, ama hepsi bana ait… Beni tanıyanlar çok iyi bilir… Konuşurken nasıl “R” harfini kullanmıyorsam, yazarken de unuturum, yanlış yazarım. Ama her zaman “R” olmaz; bazen “Z” olur, bazen hiç olmaz. Asla noktalama işareti kullanmam, yazım kurallarına dikkat etmem. Ama bu, duygularımı dile getirmeme engel değil. Çünkü ben teknolojiyi herkes gibi kullanıyorum ama kelimelerim bana ait. Ve artık bir editörüm var. Kendime ait her yazıyı önce ona okuturum. Virgül yanlış yerde mi, kelime fazla mı, cümle devrik mi… O söyler, ben düzeltirim. Bazen de hiç düzeltmem. Çünkü bazı yanlışlar da beni anlatır. Yardım almak zayıflık değil. Ben bazen kelimelerle boğuşurken, bir çift göz yetmez bana. Bir bakış yeter, bir susuş yeter. Ama doğru yerden. Çünkü içimdeki sesi en iyi, içten dinleyenler duyar. Zaten ben en çok, anlatamadıklarımla yoruldum. Artık çantamda bir editör var. Ama satırlar h...
Devamı

Kasalarla Gelen Anılar

✍️ Baharın kokusunda yılların emeği vardı… Bugün hastaneden dönerken yorgundum. Ama kapının önünde tanıdık bir yüz gördüm: Belediye başkanı. Elinde bir saksı fesleğen vardı. Baharın kokusu gibi… eski günlerin kokusu gibi… Gülümsedi. Sohbet ettik. Bana fesleğen verdi, Annem camdan baktı, o da selam verdi. Sonra başkan bana dönüp, gülerek ama ciddiyetle şöyle dedi: “İş bul. Çalış!” İçimden güldüm sadece. Çünkü bilmediği şey şu: Ben artık kelimelerle çalışıyorum. Sessizce, ama içten içe üreterek… O sırada anons başladı. Anonsu yapan ses — yaklaşık 30 yıldır birlikte çalıştığım arkadaşım! Ve sonra… Belediye çalışanları etrafımı sardı. Bana bir saksı değil, kasalarla fesleğen verdiler. O an… Ne kadar çok yıl, ne kadar çok anı biriktiğini hissettim. Fesleğen kokusu sadece baharı değil, emek verdiğim yılları, yan yana çalıştığımız insanları, ve hiç unutulmayacak bir vefayı getirdi. “R’siz ama renkli” dedim yine içimden. Çünkü bazı günler vardır… Ne eksik, ne fazla. Sadece gerçek. Sadece güze...
Devamı